Selecteer een pagina

Blog door Milja Kruijt.

Bij deze bijeenkomst zijn er vooral professionals. Het onderwerp is: wijkontwikkeling. Tijdens de lunch praten de deelnemers over hun projecten. Voor welke organisatie werk je? Welke positie heeft het project binnen de organisatie? Wat zijn jouw bevoegdheden? Inhoudelijk gaat het over de relatie met andere projecten, beleidsmatige kaders en meer van dat soort dingen.

Op het moment dat ik een vraag stel, zijn alle ogen op mij gericht.

De vrouw naast me vraagt: “Vanuit welke organisatie neem jij deel?” Als ik vertel dat ik er ben als actieve bewoner valt iedereen stil. In één adem pakt de vrouw naast mij door en vraagt:

‘Oh … en? Wat is jouw droom voor jouw buurt?’

Wat mijn droom is? Ook ik val acuut stil. Eh … Ik stamel iets over ‘geen droom maar wel een visie hebben.’ Iedereen kijkt mijn richting op. Ik ervaar een zwaar ongemakkelijk gevoel en verlaat met een smoesje de tafel.

Wat gebeurde er nou?

Aan het einde van de dag blik ik erop terug. Ik denk na over bejegening en vooroordelen. De vrouw schakelde om van ‘praten met een professional’ naar ‘praten met een bewoner’. Waarom? Ik ben geen vage, naïeve dromer. Ik zet waanzinnige projecten neer. En ik ben net als zij bezig met wijkontwikkeling.

Het is een van de essentiële denkfouten van professionals: ‘bewoners hebben geen professionele kwaliteiten’. Zij triggerde mijn vooroordelen waarna ik haar vervolgens ook in een hokje plaatste. Ze trof me op een slecht moment. Misschien was dat voor haar ook wel zo. Gelukkig hebben we binnenkort een terugkomdag.

test